Een kijkje in het leven van Joris

Waar velen van ons, inclusief ikzelf, hun leven niet direct bijzonder genoeg vinden om over te schrijven, heeft mijn onderzoek naar de interesses in het leven van jongeren mij overtuigt dat het tegenovergestelde waar is. Mijn idee is nu dat elk leven bijzonder genoeg is om op in te zoomen; echter zien wij vaak maar één kant van het veelvlak die het leven van andere personen behelst. Die beperkte kant zien we allemaal van elkaar, waardoor het idee ontstaat dat er niet meer is. Maar juist het meervoud van vlakken waaruit het leven van iedereen bestaat, en daarmee de diepgang, maakt ons uniek en bijzonder.

Ik ben Joris, woon samen met Nienke, Lea, Bonnie en Manfred in de hoofdstad van Nederland (Rotterdam). Twee van ons zijn katten, ik laat aan jou over wie. Verder ben ik veelal te lang van stof over zaken die dat niet nodig hebben, alleen wel verdienen: dat doe ik nu eenmaal. Uit gewoonte en wellicht omdat ik bijzonder ben…

Samen met Jael Draijer en Alex Janse ben ik promovendus in het ERC-project van Sanne Akkerman. Larike Bronkhorst is onze begeleider en Thea van Lankveld onze Post Doc. Esther Slot en Jonne Vulperhorst gingen ons voor als PhD’s en ondanks dat we niet gezamenlijk werken, is hun voorwerk onmisbaar. Binnen het project doen we onderzoek naar de interesses van jongeren. In heel beknopte vorm: we kijken naar wat interesses nu precies voor jongeren zijn, hoe het is om meerdere interesses te hebben en wat er gebeurt met de interesses van iemand als je een (onderwijs)transitie ondergaat. Daarbij kijken we naar hoe personen in omgevingen en omgevingen met personen (veelal onbewust) interesses versterken, tegenwerken, promoten of juist afkeuren: kortom de (on)mogelijkheden van jongeren in hun levens. School/studie is daarbij een belangrijke plek en focus voor jongeren, maar zeker niet de enige (denken én zien we). Mijn persoonlijke project focust zich voornamelijk op hoe jongeren in de contexten van hun leven hun interesses bezigen en hoe dit door henzelf of door omstandigheden tot een inrichting komt. Een voorbeeld hiervan is mijn eigen interesse in het luisteren van podcasts.

Terugreizen vanuit Utrecht naar Rotterdam (en het fietsen van en naar het Utrecht Science Park) ging bij mij altijd gepaard met het beluisteren van diverse podcasts, over allerlei zaken, waarmee ik dan in appgroeps mijn vrienden lastigviel met nieuwe, interessante perspectieven. Nu ik, net als vrijwel iedereen, sinds maart niet meer op het Utrecht Science Park kom, zijn de (fiets)tochten eveneens verdwenen. Met het verdwijnen van deze momenten is het beluisteren van podcasts ook drastisch gedaald. Ik heb in Rotterdam nog even geprobeerd dit vol te houden tijdens het hardlopen en boodschappen doen, maar omdat ik beide vaak met mijn dochter doe, was dat ook geen uitkomst. Kortom: de situatie in mijn leven ‘leent’ zich momenteel niet voor het luisteren van podcasts. Iets wat mijn vrienden ook opvalt, wat soms in app-groepen tot vreugde stemt: ik aanwezig zonder al dat opdringerige nieuwe-inzichten gedoe. Zo zie je dat een interesse meer is dan alleen inhoud: er is een moment voor nodig en gaat veelal samen met een ritme, plekken en materialen die bezigen met zich meebrengen. Maar dus ook mijn vrienden horen erbij. Podcasts luisteren doe ik veelal alleen, die gecultiveerde vorm maakt dat het voor mij lastig is een andere vorm te vinden. Buiten mijn invloed om (de staat van de wereld) is mijn podcast interesse weggevloeid tot iets wat moeilijker te bezigen is.

Een interesse die meer aandacht krijgt (zo interpreteer ik ‘dingen die je leuk vindt’ van de vorige blogger) is koken. Niet zozeer dat ik er daarvoor niet mee bezig was, maar nu ik doordeweeks niet meer reis blijft er meer tijd over om rustig een mooi gerecht op tafel te zetten. Ook het opeten daarvan is veranderd doordat ik minder in de avond sport, waardoor ik nu dagelijks met Nienke eet. Iets wat ik erg waardeer.

Verder zie ik mijn ouders weer een stuk vaker omdat ik daar een dag in de week, en tijdens het sluiten van de kinderopvang zelfs drie dagen, werk. Mijn bureau staat daar in mijn oude slaapkamer waar ik met mijn broer in een stapelbed sliep. Werken is dus ook een nostalgische belevenis geworden met een herkenbaar uitzicht waar ik als kind graag langsrijdende auto’s en fietsers telde. Ik geniet enorm van het lunchen en bijpraten met mijn ouders. Ik ben erg op hen gesteld wat wellicht zelfs een understatement is.

Werkplek Joris

Naast mijn onderzoek geef ik ook les, een typische week voor mij beslaat uit ongeveer één onderwijskundige taak zoals lesgeven of individuele gesprekken met masterstudenten, drie tot vijf onderzoeks-afspraken veelal met Jael, Alex, Thea, Larike of Sanne en verder veel eigentijd waarin ik lees, (her)schrijf en op dit moment veel (voor) analyses doe. Daarnaast volg ik deze maand ook een schrijfcursus die mij helpt effectiever academisch te schrijven (en lijkt zijn vruchten af te werpen).

Het leukste als docent vind ik om zelf mee te leren met studenten. In een cursus kan dit zijn doordat jullie met nieuwe inzichten komen of mij prikkelen met vragen die ik zelf nog niet gesteld had. Die rol is helemaal mooi tijdens de begeleiding van master scripties, wat ik echt een voorrecht vind (zowel dat jullie die mogen schrijven als dat ik die mag begeleiden). Wat ik studenten écht zou gunnen (en altijd probeer mee te geven) is om (meer) te genieten van de opleiding. Natuurlijk zijn er dingen die je minder aanstaan, maar zoek dan iets op wat je er wél uit kan halen. Ik geef weinig om cijfers, papiertjes, prijzen of titels (en ja, ook omdat ik die nog nooit gewonnen heb). Voor mij telt het proces van ontdekken en bedenken, van nieuwe inzichten en andere perspectieven, als studenten dat uit een cursus meenemen, of na een scriptie terugkijkend hun leren waarderen. Voor mij is onderwijs dan geslaagd. Het lastige is dat ons huidige maatschappelijke systeem nog niet (helemaal) zo werkt, dus daar moet ik (of wij gezamenlijk) wat op verzinnen…

Ter voorbereiding van deze blog werd mij ook een aantal dingen aangedragen waar ik het onder andere advies over kon geven, zoals bijvoorbeeld mijn favoriete film, boek of serie. Buiten het feit dat niet alle adviezen even gepast zouden kunnen zijn (sarcasme, of toch niet…), ben ik hier nooit zo van. Mijn advies, of raad of tip, die je natuurlijk direct naast je neer mag leggen (dat is dan mijn enige advies/tip/raad) is om veel uit te proberen, te onderzoeken, te beleven, te ontdekken waarbij je dingen die voor jou niet passen laat liggen. Mijn overtuiging is dat wanneer je met voldoende nieuwsgierigheid (en tijd) dingen beleeft, je vanzelf merkt of ze je aanstaan. Gun jezelf wel wat herhaling, want zoals mijn muziek liefhebbende jongere broertje veelal zegt: ‘de eerste keer dat je een album luistert is het vrijwel altijd ruk’.

En zo is het voor mij met eigenlijk alles; leren en ontwikkelen geeft voldoening. Of het nu cognitief, fysiek of sociaal is, wanneer je bewust bezig bent met hetgeen waar je tijd aan besteed, is geen moment verloren. Daarom de vraag aan jullie allemaal, en dus ook de volgende blogger: wat is het laatste dat jij geleerd of ontwikkeld hebt? Als bonusvraag: wat zou je willen leren of ontwikkelen, waarbij ik je uitdaag (of eigenlijk aanraadt) het te gaan doen! Dan leer je vanzelf en creëer je herinneringen die jou bijzonder en uniek maken.

Veel plezier, Joris

Maak kennis met: Eveline Roijmans

Over Eveline Ik ben Eveline Roijmans, 32 jaar en woon in Bergeijk. Ik heb van 2004 tot 2008 aan de Fontys PABO te Eindhoven gestudeerd.

Een kijkje in het leven van Luce

Hallo allemaal, mijn naam is Luce Claessens en ik ben de coördinator voor de ALPO aan de afdeling Educatie. Ik ben 43 jaar en woon

Nieuwsfeed

Activiteiten

Albums

Documenten

Vacatures

Studiehoek

Formulieren

Machtingsformulier ALV

Ideeënbus